De vlecht

Eerst dacht ik dat ik het niet goed zag. Dat ik me wel moest vergissen. Daarna volgde de verwondering. Uiteindelijk moest ik de verontrustende conclusie trekken dat het klopte wat ik dacht te zien. Een onthutsend mirakel. Natuurlijk diende ook dit mirakel zich bij mij aan in de trein. Een overvolle, vertraagde sprinter om precies... Lees verder →

Even goede buren

Er zit eenzaamheid in onze flat. Boven en onder ons. Ik zie het gebeuren. Het bestaat. Aan het begin van de galerij woont Klaas. Hij en andere bewoners aan die kant van de flat worden volgens sommigen geterroriseerd door de buurman daar. Hij zou vernielingen plegen. Niet goed in zijn hoofd zijn. Halverwege woont Piet... Lees verder →

Een panty vol

Ik ben geen groepsdier. Nooit geweest. Dat maakt het schrijversvak logisch, maar een schrijversvakantie ingewikkeld. Laat staan een reünie voor deelnemers van een schrijfvakantie. Laatst had ik er een. Mijn oren suisden van de ellende. Klein ongemak en doorgemaakt infarct, valse bescheidenheid en betweterij. Om te ontsnappen aan de pratende schrijvers - het ene talent... Lees verder →

Kleefwoorden en plakzinnen

Soms hoor ik mensen dingen zeggen die ik prachtig vind. Van die dingen die blijven plakken en ik een jaar later nog uit mijn hoofd weet na te zeggen. Ze hebben geen idee dat hun woorden kleven. Dat hun uitspraken als plakstiften zijn. Ik gun ze een podium. Liefde  Televisieprogramma Een huis vol. Jay, alleenstaande... Lees verder →

Dees en Ger gaan swingen

In de trein zat ik met zussen Dees (ik denk Desiree) en Ger (vermoedelijk Gerrie) uit Den Haag. Ze waren onderweg naar Amsterdam voor een weekendje fun. Kers op de taart was morgenavond Humberto in 'het Ziggo'. Beide zussen hadden een rolkoffertje bij zich met daarin, wat ze zelf noemden, zooi. Hakken, schone slippies, oorbellen,... Lees verder →

Reizen met het ov: lekker krampachtig

Ik zit weer eens in de bus. Ditmaal van Amsterdam West naar het centraal station. Ik zwaai naar een man in de bushalte aan de overkant. De man van middelbare leeftijd, met een zilverwitte baard tot aan zijn navel, heeft een paar minuten eerder staan schreeuwen. Vieze woorden en scheldkanonnades. Wiebelend en giechelend met een... Lees verder →

Over dikke pech en grote drollen

Terwijl ik sta te vloeken omdat ik zojuist met mijn bovenbeen hard tegen een openstaande la aanliep, stoot ik mijn teen aan de rand van de koelkastdeur. Wrijvend over twee plekken tegelijk concludeer ik dat dit zo'n klotedag is. Het is onvoorstelbaar hoeveel dingen soms misgaan bij mij. Ik som ze graag even voor je... Lees verder →

Groot ongemak in de trein

Hoe krijg ik het voor elkaar? Mijn voet zit klem tussen de stoel voor mij en de rand waar nét geen voet op past. Ook niet die van mij. Ik begrijp niet waarom zulke randen gemaakt worden. Totaal disfunctionele dingen. En nu komt de conducteur er ook nog eens aan. ‘Heb ik nou wel of... Lees verder →

Jongerentaal voor nitwits

Een willekeurige dag op een willekeurig station in Noord-Brabant. Oké, station Eindhoven om precies te zijn. Ik loop de centrale hal door en beland in een wereld die nog het meest lijkt op die uit een flauwe Nederlandse actiekomedie. Na een kwartier rondhangen in en om het station heb ik tientallen nieuwe woorden geleerd en... Lees verder →

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: